بازدید از شرکت آرتان پترو

شرکت ارتان پترو تولید کننده پلی استایرن

بازدید از شرکت آرتان پترو

تولید کننده پلی استایرن

یکی از جذابیت های رشته مهندسی شیمی بازدیدهایی است که می توان از کارخانجات و واحدهای مختلف صنعتی و پتروشیمی به عمل آورد و با دنیای صنعت خارج از تمام تئوری هایی که در دانشگاه به دانشجو آموزش داده می­شود، آشنا شد.

از امروز صبح به تاریخ 18/12/97 بنده مهمان شرکت آرتان پترو بودم و توانستم از نزدیک از تجهیزات، فرایند و محیط شرکت بازدید کنم.

این شرکت فعالیت خود را به عنوان یکی از تولید کننده های پلی استایرن با ظرفیت 30000 تن در سال از سال 96 در شهرک صنعتی شکوهیه آغاز کرده است. خوراک اولیه مورد نیاز برای تولید پلی استایرن، مونومر استایرن، روغن معدنی، اتیل بنزن و برخی افزودنی های شیمیایی است که تماماً از داخل تهیه می شوند.

این شرکت به کمک مهندسان داخلی و به روش مهندسی معکوس از واحدهای مشابه خود در شهر تبریز طراحی شده است و توانسته است به تعداد 60 نفر اشتغال زایی کند. توان و ظرفیت این مجموعه 80 تن در روز است اما با توجه به نزدیک شدن به زمان عید این واحد با ظرفیتی بالاتر یعنی 100 تن در روز در حال تولید پلی استایرن است.

پلی استایرن تولیدی توسط این شرکت در حدود 5 درصد در داخل توزیع می شود و مابقی تولید این شرکت به کشورهایی چون روسیه ارسال می شود که با توجه به توان تولیدی خوب این شرکت ارز آوری بسیار خوبی را فراهم کرده است.

همچین این شرکت در حال طراحی و ساخت فازهای 2 در ابتدا و در آینده 3، 4، 5 و 6 می باشد.

اما به معرفی بخش هایی از این شرکت بپردازیم:

از همان لحظه اول جناب آقای مهندس شکوهی همراه من بودند و قسمت ها و تجهیزات مختلف به کار رفته در این واحد را برای بنده شرح می دادند.

در لحظه ی ورود و در همان ابتدا شما با سه مخزن بزرگ مواجه می شوید که این مخازن محل نگهداری مونومر استایرن است که از پالایشگاه های جنوب کشور مانند پارس جنوبی تهیه می شود و حجم هر یک از این مخازن چیزی در حدود 1 میلیون متر مکعب است که به کمک پمپ های سانتریفیوژ بارگذاری می شوند. همچنین در بین این مخازن، مخازن کوچکتری هم تعبیه شده است که محل نگهداری روغن معدنی و اتیل بنزن است.

نکته ای که در رابطه با مونومر استایرن وجود دارد این است که مونومر استایرن حدوداً در دمای بالاتر از 60 درجه سانتی گراد شروع به پلیمریزاسیون می کند البته اشتباه برداشت نکنید این پلیمرها با پلیمرهای موردنظر ما متفاوت هستند و ارزش تجاری ندارند لذا دمای مخازن باید پایین نگه داشته شوند که این که کار به کمک مبدل های حرارتی تعبیه شده در انتهای سایت مخازن انجام می شود و دمای مخازن را در حدود دمای 23 الی 24 درجه سانتی گراد نگه می­دارد.

در ادامه این خوراک ها (مونومر استایرن، اتیل بنزن و افزودنی ها) پس از پیش گرم شدن وارد اولین راکتور می شوند تا در آنجا با یکدیگر شروع به واکنش کنند پس از این راکتور دو راکتور دیگر نیز وجود دارند تا درصد تبدیل واکنش را بهبود بخشند. نکته مهم این راکتورها این است که این راکتورها وکیوم هستند یعنی تحت خلا عمل می کنند و در بالای هر کدام از راکتورها یک مبدل حرارتی وجود دارد تا از گرم شدن بیش از حد راکتورها جلوگیری کند چرا که واکنشی که در حال انجام شدن است یک واکنش گزمازاست.

پس از مدت زمان مورد نیاز برای اقامت خوراک در راکتورها و با کامل شدن واکنش تنها چیزی در حدود 87 درصد از مونومر استایرن به پلی استایرن تبدیل می شود، مشکلی که در این فرایند ایجاد می شود این است که مونومرهایی که در واکنش شرکت نکرده اند تشکیل اولیگومر می دهند و این یکی از دلایلی است که درصد تبدیل واکنش پایین است و این مقدار تبدیل برای ما رضایت بخش نیست لذا پس از سه راکتور موجود در واحد، دو ستون جداسازی نیز در واحد تعبیه شده است که خروجی راکتور سوم وارد برج اول می شود.

در بالای برج جداسازی با ایجاد خلا یک تله ایجاد می کنند تا پلی استایرن به بالا کشیده شود و اولیگومر که چگالی ای بیشتر از پلیمر استایرن دارد به انتهای برج فرستاده شود و از آنجا جدا شده و به راکتور اول بازگردانی شود. برج دوم جداسازی نیز مشابه با برج اول رفتار می کند تا نرخ تبدیل مجموعه افزایش پیدا کند تا به عدد 98 الی 99 برسد.

یکی دیگر از بخش های مهم این مجموعه استفاده از روغن گرم بود که تقریباً تا دمای 300 درجه سانتی گراد گرم می شود تا حرارت مورد نیاز برای مواد خروجی از راکتورها را تامین کند علاوه بر این مواد درون راکتورها به شدت چسبناک است و در حضور سرما به شدت سفت می شوند لذا بر روی لوله های خروجی از راکتورها لوله هایی قرار دارد ( یعنی دو لوله درون هم قرار گرفتند) که از میان آنها روغن داغ عبور می کند. همچنین این مواد خروجی به دلیل ویسکوزیته بالایی که دارند نمی توان از پمپ های سانتریفیوژ استفاده کرد به همین خاطر از پمپ های دنده ای استفاده می کنند.

در نهایت بعد از پشت سرگذاشتن این مراحل، پلی استایرن به شکل رشته درآمده و از یک حوضچه ی آب گرم عبور داده می شود و در انتهای حوضچه یک مکنده رشته ها را به داخل خود می کشد تا در آنجا به کمک ضربه رشته ها به دانه های پلی استایرن تبدیل شوند.

به گفته یکی از مهندسان حاضر در آنجا یکی از بخش های مهم در این واحد، بحث اپتیکال بود. اما این بخش چیست؟

بعد از تشکیل پلی استایرن، رنگ پلی استایرن مایل به زرد است که این مسئله مورد رضایت نیست لذا از پودری استفاده می کنند که سبب سفید شدن پلی استایرن می شود که به آن اپتیکال می گویند. پودر اپتیکال به مقدار کم به صورت محلول در می آید البته در آن کمی زینک استارات نیز اضافه می کنند که سبب می شود که مواد یا همان خوراک به دیواره های راکتورها نچسبد.

از تجهیزات دیگری که دراین واحد به کار رفته بود می توان به برج های خنک کننده (Cooling Tower) به تعداد سه مورد ، چیلرها به تعداد دو مورد، دستگاه نیتروژن ساز، مخزن اکسیژن، سیلوها که وظیفه نگهداری دانه های پلی استایرن را داشتند اشاره کرد.

مصارف کاربرد پلی استایرن

از پلی استایرن در تولید CDها، ظروف یکبارمصرف، صنایع بسته بندی و … استفاده می شود.

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

Subscribe
Notify of
guest
2 Comments
جدیدترین
قدیمی ترین بیشترین رای
Inline Feedbacks
View all comments
حسین
حسین
2019-03-20 9:52 ب.ظ

سلام.شما چطور به این کارخانه ها و شرکت ها سر می زنید؟